Pewnej nocy z nieba spada gwiazda, a Tristrian obiecuje swojej ukochanej, że jej ją przyniesie. W ten oto sposób wyrusza w podróż, która odmieni całe jego życie i sprawi, że pozna prawdę o sobie samym.
"Gwiezdny pył" to druga książka Neil Gaimana, po
którą sięgnęłam. Oczarowana "Oceanem na końcu drogi" miałam nadzieję,
że i ta książka mnie zachwyci. Jednak po przeczytaniu żywię do niej mieszane
uczucia. Niewątpliwą zaletą tej powieści jest świat, który został w niej
przedstawiony. Wraz z głównym bohaterem Tristranem przenosimy się do Krainy
Czarów, gdzie na każdym kroku można spotkać czarownice, duchy, latające
statki czy nawet mówiące drzewa. Czytając można poczuć magię unoszącą się w
powietrzu.Tym, co mi przeszkadzało jest to, że nie poczułam żadnej więzi z głównym bohaterem. Jego losy i to, czy jego misja się powiedzie były mi całkiem obojętne. Myślę, że było to spowodowane tym, że Tristran na swoją wyprawę wyruszył nie z powodu chęci poznania świata, odkrycia nowych miejsc czy też nauczenia się nowych rzeczy, ale dlatego, że dziewczyna, której prawie nie znał, a mimo tego ją kochał (a kochał ją dlatego, że była piękna) zażyczyła aby przyniósł jej gwiazdę. Bohater bez zastanowienia wyruszył spełnić życzenie dziewczyny, która go nawet nie kochała. Mimo tego Tristrian wydaje się być sympatycznym i dobrym młodzieńcem.
Wszystkie zawarte w książce wątki łączyły się w jedno, co
bardzo mnie się podobało. Pomimo, że powieść była trochę przewidywalna to
czytało się ją przyjemnie, a czas przy niej spędzony nie dłużył się. Mogę ją
polecić osobom, które chcą przenieść się do świata pełnego magii lub spędzić
chwile z mało wymagającą lekturą.
Ludzie powiadają często, że równie łatwo jest przeoczyć coś wielkiego i oczywistego, jak zapomnieć o nieważnym drobiazgu, i że owe wielkie przeoczenia często mogą stać się przyczyną poważnych problemów.
Ocena: 6/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz